Τετάρτη, 27 Μαΐου 2015

Οι στρογγυλές λίμνες Ζερέλια

Στους βόρειους πρόποδες της Όθρυος στον Αλμυρό του νομού Μαγνησίας, σε υψόμετρο 130 μέτρων, βρίσκονται δύο μικρές στρογγυλές λίμνες-οι λίμνες Ζερέλια ή Ζηρέλια. Η απόσταση μεταξύ των δύο λιμνών είναι περίπου 250 μ. Η μεγαλύτερη λίμνη έχει διάμετρο 250 μ. και βάθος περίπου 8 μ., ενώ η μικρότερη έχει διάμετρο 150 μ. και βάθος περίπου 6 μ. Ο πυθμένας τους έχει σχήμα πιάτου.
Η ιδιαιτερότητα των λιμνών αυτών οφείλεται στη μετεωριτική τους προέλευση και στο αρχαιολογικό ενδιαφέρον του χώρου.

Πρόκειται για δίδυμους κρατήρες που δημιουργήθηκαν από σύγκρουση μετεωρίτη με τη Γη. Η πρόσκρουση έλαβε χώρα κατά την εποχή του Ολόκαινου πριν από 12.500 με 8.000 χρόνια και το πιθανό μέγεθος των θραυσμάτων που προσέκρουσαν εκτιμάται ότι κυμαίνεται από 10 έως 30μ. Το φαινόμενο αυτό είναι μοναδικό στην Ελλάδα, ενώ σε ολόκληρη την Ευρώπη οι αντίστοιχες περιπτώσεις-θέσεις δεν ξεπερνούν τις 40 από 178 σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ανατολικά της μεγάλης λίμνης υπάρχει μικρός γήλοφος (μαγούλα) με προϊστορικό οικισμό ο οποίος κατοικήθηκε σε όλη τη διάρκεια της Μέσης Νεολιθικής και της Εποχής του Χαλκού (6η έως 4η χιλιετία π.Χ.).
Εκτός από τον σπάνιο γεωλογικό σχηματισμό, η περιοχή των δίδυμων λιμνών στον Αλμυρό είναι ξεχωριστή και για άλλους λόγους: εκεί βρίσκονται το μοναδικό στα Βαλκάνια πεδινό αυτοφυές δρυοδάσος «Κουρί», που έχει χαρακτηριστεί Περιοχή Βιογενετικού Αποθέματος και είναι ενταγμένη στο δίκτυο Natura 2000, πέντε σημαντικοί οικότοποι, από τους οποίους οι τρεις προστατεύονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση λόγω της οικολογικής σημασίας τους, καθώς και πολλά είδη χλωρίδας και πανίδας, που την καθιστούν περιβαλλοντικά σημαντική.
Οι λίμνες Ζηρέλια βρίσκονται στη μέση ενός κάμπου και περιβάλλονται από καλαμιώνες. Προσελκύουν έναν μεγάλο αριθμό ορνιθοπανίδας. Φιλοξενούν υδρόβια και παρυδάτια πουλιά, όπως φαλαρίδες, νερόκοτες, κιρκίρια, σταχτοτσικνιάδες, λευκοτσικνιάδες, πορφυροτσικνιάδες, μικροτσικνιάδες, νανοπουλάδες, κ.ά., ενώ την άνοιξη και το καλοκαίρι τις επισκέπτονται λευκοί πελαργοί. Αρπακτικά, όπως γερακίνες και κιρκινέζια, μικροπούλια των αγρών και των ανοιχτών εκτάσεων-ψαρόνια, ορτύκια, καρδερίνες και φλώροι, θηλαστικά όπως αλεπούδες, ασβοί και σκαντζόχοιροι, αλλά και διάφορα ερπετά ζούνε στις καλαμιές και γύρω από τις λίμνες.
Πηγές 1 2 3


Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Γαλάγοι - οι μικροσκοπικοί πρωταθλητές του άλματος

Οι γαλάγοι είναι από τα πιο ασυνήθιστα και τα μικρότερα πρωτεύοντα θηλαστικά στον πλανήτη. Είναι νυκτόβια ζώα, ενδημικά στην ηπειρωτική Αφρική. Το μέγεθός τους είναι 25-40 εκατοστά, το βάρος τους κυμαίνεται από 2-4,5 κιλά κι έχουν μακριά ουρά που φτάνει τα 30 εκατοστά. Έχουν μεγάλα μάτια και καλή νυχτερινή όραση, οξεία ακοή και ισχυρά πίσω άκρα. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους είναι η δεύτερη γλώσσα που διαθέτουν, η οποία μαζί με τα μπροστινά δόντια τους, βοηθά στον καλλωπισμό τους!
Είναι ζώα παμφάγα-έντομα, μικρά θηλαστικά, φρούτα και χυμοί δέντρων αποτελούν μέρος της διατροφής τους. Ζουν σε μικρές ομάδες και ζευγαρώνουν μια φορά το χρόνο. Μετά από περίοδο κύησης 110-130 ημερών γεννιούνται 2-3 μικρά. Οι γαλάγοι είναι γνωστοί με το όνομα "bushbabies" γιατί η φωνή τους μοιάζει με κλάμα μωρού.
Οι γαλάγοι έχουν μια αξιοσημείωτη ικανότητα-μπορούν να πηδήξουν κάθετα μέχρι και 2 μέτρα ύψος. Αυτό πιστεύεται πως οφείλεται στην ελαστική ενεργειακή αποθήκευση στους τένοντες του κάτω ποδιού, που τους επιτρέπει πολύ μεγαλύτερα άλματα από οποιοδήποτε άλλο ζώο του ίδιου μεγέθους. Είναι λοιπόν μικροσκοπικοί πρωταθλητές του άλματος!
Είναι ζώα ντροπαλά και συνεσταλμένα. Δυστυχώς, αρκετοί είναι αυτοί που αιχμαλωτίζουν τα ζωάκια αυτά για να χρησιμοποιηθούν ως κατοικίδια. Σε κατάσταση αιχμαλωσίας ζουν μέχρι και 18 χρόνια ενώ σε άγρια κατάσταση λιγότερο.
Πηγές 1 2


Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Ηλιαχτίδες

Στην τέχνη της φωτογραφίας συχνά αναφέρεται ο όρος "η χρυσή ώρα". Είναι η ώρα κοντά στο σούρουπο και την αυγή τότε που οι ηλιαχτίδες κάνουν την εμφάνισή τους και η αντίθεση ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι είναι πιο έντονη. Αυτές οι ακτίνες-ονομάζονται και ακτίνες λυκόφωτος-που ξεχύνονται μέσα από τα κενά στα σύννεφα ή ανάμεσα από βουνοκορφές, είναι στήλες ηλιόλουστου αέρα που χωρίζονται από περιοχές με πιο σκούρα σύννεφα.
Φωτογραφία soundslogical
Φαίνονται σαν να συγκλίνουν σε ένα σημείο. Στην πραγματικότητα όμως, είναι σχεδόν παράλληλοι άξονες του ηλιακού φωτός. Η φαινομενική σύγκλισή τους είναι αποτέλεσμα της οπτικής αντίληψης. Παρόμοιο παράδειγμα είναι οι παράλληλες σιδηροδρομικές γραμμές, που φαίνονται να συγκλίνουν σε ένα μακρινό σημείο.
Φωτογραφία  koolandgang
Οι ακτίνες λυκόφωτος έχουν συνήθως πορτοκαλί χρώμα, γιατί η διαδρομή τους μέσα στην ατμόσφαιρα κατά την ανατολή και τη δύση περνά μέσα από αέρα έως 40 φορές περισσότερο απ' ότι οι ακτίνες στον ήλιο του μεσημεριού. Σωματίδια στον αέρα διασκορπούν το μπλε και το πράσινο φως από τον ήλιο έξω από τη δέσμη, πολύ περισσότερο από το κίτρινο και το κόκκινο,
Φωτογραφία Daddy Batt.
Οι ακτίνες του ήλιου έχουν συσχετιστεί με το θείο σε όλη την ανθρώπινη ιστορία. Οι αρχιτέκτονες πολλών θρησκευτικών κτιρίων αξιοποίησαν τις ακτίνες του ήλιου ενισχύοντας με τον τρόπο αυτό το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών. Τα Δάχτυλα του Θεού, οι Ακτίνες του Ιησού, Σκάλα του Ιακώβ, οι Ακτίνες του Βούδα είναι κάποιες από τις ονομασίες που έδωσαν οι άνθρωποι στις ηλιαχτίδες.
 Φωτογραφία Alex E. Proimos
Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι οι θεοί χρησιμοποιούσαν τις ηλιαχτίδες για να φέρουν πόσιμο νερό στον Όλυμπο. Οι Μαορί στη Νέα Ζηλανδία αποκαλούν τις ηλιαχτίδες "Σκοινιά του Μάουι". Η ονομασία προέρχεται από έναν μύθο σύμφωνα με τον οποίο ο μυθολογικός ήρωας Μάουι, γνωστός για τα κατορθώματα και την πονηριά του, κρατούσε τον ήλιο με σκοινιά για να κάνει τη μέρα μεγαλύτερη.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...